Om 20u35 ging het nummer spontaan tussen mijn oren af.
Biycycle, bicycle, I want to ride my bicycle…
Freddy zong me toe dat het tijd was om koers te zetten naar La Reine. Niet langs de Seine, ik moest het met de Leie doen. Het blijft tenslotte Menen. En dat ze het menen daar in Menen, dat was meteen zeer duidelijk.
Read MoreIk moet dit schrijven. Ik moet proberen u te behoeden voor al het onheil dat uw deel zal zijn als u beslist dit in de wind te slaan. Het is uw recht, maar doe het niet! Ik smeek het u. Ik weet maar al te goed waarvan ik spreek.
Read MoreHet valt op, het herdenkingsteken in de bocht van de Wezelstraat, die onbeduidende strook onkruid met asfalt onder waar geen zinnig mens wat zoeken komt. Tot nu.
Read MoreHeuglijk nieuws! Voor de deur van Carlov zou een boom komen te staan. Nu blijkt dat het drie bomen worden. Carlov krijgt zijn eigen bos. Het Debonnebos. Straks kan hij daar des ochtends in zijn pyjama gekamerjast gaan wandelen. De grijze cellen zuurstof geven. Een ochtendplasje doen onder de eerste zonnestralen die het bladerdek doorpriemen. Bramen plukken op dinsdag, op donderdag everzwijnenjacht.
Read MoreMijn weg naar gisteren baant zich door Vlaamse velden en godvergeten gaten de hoogte in, richting de berg waar ik in lang vervlogen dagen tonnen stenen heb gekapt en stapels hout tot splinters heb veroordeeld.
Read MoreOké, wacht. Ik ga het uitleggen.
Kijk, je hebt dwarsliggers en tegenliggers. Achterliggers en voorliggers. Je hebt doorliggers. Je hebt zelfs dakliggers. Maar daar gaat het helemaal niet over. Het gaat over onderliggers.
Read MoreToen Pollov aankwam, stonden er twee stukken op het bord. Toen hij weer vertrok, waren het er drie. Er had zich een vrouw mee gemoeid en ze had hem van zijn sokken geblazen.
Read MoreEr komt een dag dat het Leven voor je deur staat met een deurwaardersexploot waarin te lezen staat wat je innerlijk allang maar al te goed beseft: Je zult geen wereldkampioen meer worden.
Read More
