THE QUEEN'S LAMENT
Om 20u35 ging het nummer spontaan tussen mijn oren af.
Biycycle, bicycle, I want to ride my bicycle…
Freddy zong me toe dat het tijd was om koers te zetten naar La Reine. Niet langs de Seine, ik moest het met de Leie doen. Het blijft tenslotte Menen. En dat ze het menen daar in Menen, dat was meteen zeer duidelijk.
Vauban heeft er totaal afgedaan. Niks verschansen achter metersdikke vestingmuren. Brug neer en ten strijde. De amazone voorop, haar wapenschild getooid met gouden lokken. Als van God bezeten leek ze me met haar eigen lijf en leden bliksemsnel tot de nederlaag te willen bekeren.
Haar aanvalsdrift droop in glorieuze golven gutsend op het bord, alwaar ze ook alras en onverwacht zichzelf – slik - verloor.
Het werd stil in Menen. La Reine had haar grootste goed verspeeld.
Menigeen zou zijn kalf dan zien verdrinken en denken dat het zijn preut af was. We waren drie zetten ver. Ik hoorde Freddy minzaam zingen: Another one bites the dust.
Maar toen sprong La Reine fluks op haar stoel, zette haar keelgat open en zong sopraangewijs: Don’t stop me now. The show must go on! Waarop al haar kristal spontaan de geest gaf.
Ik volgde prompt haar voorbeeld, besteeg mijn stoel en diende haar tenorgewijs van antwoord: We will rock you. I want it all. En terwijl ik daar testosteron stond te verdampen, zong Freddy for my ears only: She’s a killer queen. Gunpowder, gelatine. Dynamite with a laser beam. Guaranteed to blow your mind. Anytime. Toen kwam die andere Freddy in mij boven en snauwde Freddy nummer één zijn wijze woorden toe: Gie moet u mulle oed’n.
La Reine stond boven dit alles.
Ik dacht nog even uit te pakken met Fat bottomed girl, maar dat was hier uiteraard geenszins van toepassing. Ik ging dus maar beleefd weer zitten. Zij niet. Daar boven op haar stoel torende ze dreigend boven me uit en debiteerde met een bas waarvan ik niet wist dat ze die had: We are the champions. Jawel, ze schuwde zelfs het koninklijke meervoud niet. En nog: We want it all.
Ik stond behoorlijk under pressure, hoewel ik een dame voorsprong had op deze dame. Maar ze menen het dus in Menen, had ik dat al gezegd?
Dameloos of niet, wat ze daarop tentoonspreidde was van een onuitwisbare schoonheid. Vauban was back in town! Ik bestormde haar bastille maar ze gaf geen millimeter toe. ‘Wij, La Reine, gaan hier niet plooien,’ zag ik haar denken. ‘Daar bestaat botox voor,’ dacht ik terug. Maar opnieuw was dat hier uiteraard geenszins aan de orde. What a waste of thought.
La Reine speelde uren machtig, maar in haar laatste uur nét niet oppermachtig. Achter elk onbeduidend mannetje staat een sterke vrouw. Ik had die van mij én die van haar.
Achter haar stond een onbeduidend koninkje dat haar niet redden kon.
It was a kind of magic…
Uit pure dankbaarheid voor haar snelle offer heb ik haar aangeboden in haar plaats konde van dit alles te doen. Had ze zichzelf niet zo snel verloren, de wereld had er anders uitgezien. Ik had het thuis zelfs laten weten: If I'm not back again this time tomorrow, carry on, carry on as if nothing really matters.
Eerste Secretaris, gelieve te noteren dat ik het pleit gewonnen heb, maar dat ik haar zeer dankbaar moet zijn voor haar initiële gulheid. Ze heeft bijzonder sterk gespeeld, edoch:
La Reine 0 – 1 Vinitov
Daar past uiteraard een nummer bij.
Het had van Queen kunnen zijn, maar dat zou nogal ga ga zijn.
Ik geef het u met gepaste schroom.
👇
Ik reed huiswaarts met ‘de klaagzang van de koningin,’ maar louter tussen mijn oren.
In Menen niets dan glorie. La Reine is met zichzelf in het reine.
Dat is niet minder dan terecht.